Insulionooporność – jak sobie z nią radzić?

Przyczyny insulinooporności

Schorzenie to może mieć wiele przyczyn – nie zostały one jeszcze w pełni zbadane. Zdarza się, że skłonności dziedziczy się po rodzicach, ale równie dobrze insulinooporność może być wynikiem zaburzeń hormonalnych. Czasami zdarza się, że jest efektem brania niektórych leków, takich jak: pigułki antykoncepcyjne, sterydy czy antybiotyki. Niestety insulinooporność powstaje lub nasila się u osób z nadmiarem tkanki tłuszczowej na brzuchu. Dzieje się tak, ponieważ tłuszcz trzewny (czyli ten znajdujący się na narządach wewnętrznych) produkuje hormony mające działanie przeciwstawne do inuliny. Powoduje to dalsze zmniejszenie wrażliwości organizmu na ten hormon i koło się zamyka.

Grupy szczególnego ryzyka

Insulinooporność może rozwinąć się u każdego z nas, jednak u niektórych ludzi ryzyko jest znacznie większe. Szczególnie narażone są oczywiście osoby otyłe oraz kobiety, u których wystąpiła w przeszłości cukrzyca ciążowa. Warto też zwrócić uwagę, czy ktoś w naszej rodzinie nie chorował na cukrzycę typu 2, bo mogliśmy odziedziczyć skłonności do insulinooporności.

Diagnoza insulinooporności

Jeżeli podejrzewamy u siebie to schorzenie, powinniśmy powiedzieć to lekarzowi. We współczesnej diagnostyce mamy do dyspozycji wiele testów i badań. Najbardziej podstawowym jest pomiar poziomu glukozy we krwi na czczo. Jest to często wykonywane badanie także w przypadku innych chorób. Kolejnym jest OGTT, czyli test doustnego obciążenia glukozą. Obydwa te badania wykrywają stan przedcukrzycowy, co daje wysokie prawdopodobieństwo występowania insulinooporności.

Często wykonuje się także oznaczanie poziomu insuliny w surowicy na czczo oraz profil lipidowy, dający miarodajne wyniki poziomu cholesterolu (zarówno frakcji LDL, jak i HDL) oraz trójglicerydów. Z bardziej specyficznych testów można wymienić:

Jak sobie radzić z insulinoopornością?

Nie bez powodu mówić możemy o radzeniu sobie z insulinoopornością: na to schorzenie nie ma leku. Trzeba więc z nim żyć, minimalizując jego negatywne skutki. Najważniejszą sprawą jest zmiana dotychczasowego stylu życia. Niezbędna jest przede wszystkim zmiana diety i wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej.

Jeżeli chodzi o odżywianie, trzeba przede wszystkim ograniczyć produkty powodujące zbyt duże wyrzuty insuliny. Takie odżywienie będzie tylko nasilać problem. Należy spożywać produkty o niskim indeksie glikemicznym, jak najmniej przetworzone. Warto także ograniczyć do minimum produkty bogate w cukry i tłuszcze nasycone.

Równie ważna jest aktywność fizyczna, która, wykonywana regularnie, pozwoli nie tylko zmniejszyć masę ciała, ale także zwiększyć poziom energii i poprawić samopoczucie. W trakcie ćwiczeń mięśnie spalają glukozę, co przyczynia się do unormowania poziomu cukru we krwi.